Kalbimde çiçekler açar, bahar geldi çok şükür..

Bazı anlar vardır.. Keşke birileri benim yerime kaydetse de defalarca baştan izlesem dediğiniz.. O gün benim için öyleydi.. Her anı her saniyesi gözümün önünde dönüp duruyor. O kadar naif o kadar bana ait bir anı ki.. İçinden çıkıp gerçek dünyaya alışmakta zorluk yaşıyorum. Sonra daha güzel başka bir an'ımız olduğunu hatırlıyorum. Zihnim daha o sahneyi gözümün önüne getireceği sırada bir başkası geliyor gözümün önüne.. Tüm karmaşamın, yapmak zorunda olduğum hiç bitmeyen işlerimin arasında yüzüme bir gülümseme yerleşiyor. Bizim şarkımız çalmaya başlıyor bir yerlerde.. O kocaman gülümsemesi ile bana baktığını hissediyorum. İnce uzun ellerini ellerimin içinde hissediyorum. Ellerim alev alıyor sanki.. Kızarıyorum. Kimseler görmesin diye gizli gizli yatıştırıyorum kendimi.. 

Hayatım boyunca bu kadar güzel bir ana, bu kadar güzel bir aşka sahip olacağıma inanmazdım ben. Karamsarlıksa en büyüğü bendeydi. Hep mutsuz hep sitemkardım. Kızgındım da.. Sonra o geldi benim beyaz atlı prensim.. Huzurum.. İyi ki geldi. Kalbimde çiçekler açtı.. Bahar geldi yüzüme.. Aşkın en temiz en saf hali geldi.. İnanç geldi, umut geldi, heves geldi yaşamaya dair..

Biz her şeyin mükemmel olmasını beklemiyoruz. Biz birbirimizin mükemmeli olmayı seviyoruz mesela ne komik.. Gülerdim başkası deseydi.. Ama öyleyiz.. Sesini duyamasam kanım çekiliyor sanki.. Her zaman ki kadar göremesem başıma ağrılar giriyor.. 

Kızıyorum da bazen.. Çekilmez, fazla meraklı ve sevimsiz olabiliyorum. Sebepsiz trip atıyorum.. Sonra bana sarılıyor. Başta hemen kabul etmiyorum sarılmasını.. Kalbi kalbime denk geldiği an.. O an her şey silinip gidiyor aklımdan.. O, ben ve aşkımız kalıyor sadece.. Sakinleşiyorum kollarında.. Bu onun özel gücü.. Sanırım benim bir süper kahramanım var..

P.S : Bu yazı işinin arasında aklına sevdiği adam gelmiş mahçup bir kadın tarafından yazılmıştır. Ve inancını kaybetmemek için direnen tüm kadınlara adanmıştır.

Sevgiler

Öz

Çok sevdim.

Çok sevdim. O kadar çok ki sana hiç söyleyemedim. İçimde biriken kelimeler boğdu beni aslında. Kendimi duymamak için hep yüksek sesle dinledim şarkıları. Bir şarkım oldu hep, böyle her dinlediğimde içimi dağlayan. 

Çok sevdim seni. O kadar ki sustum hep. Anlamanı bekledim. Karşılıksız olduğunu bile bile direndim. Direnişi yakıştırdım kendime.

Seviyor dedim beni bir şekilde. Benim istediğim gibi değil, belli. Ama seviyor işte o da. Kendince, bildiği gibi. Seviyor beni, arkadaş gibi. 

Başkalarını aldım hayatıma, tiksindim kendimden. Korktum hep. Başkasını yanında göreceğim diye. Görüyorum şimdi. Yanyanasınız ve yakışıyorsunuz da üstelik. Ben ucu yırtık cebimde ellerim, yürüyorum boşluğa. Sigara izmaritleri bırakıyorum peşim sıra. Yerle bir dünyam şimdi. 

Şimdi, soluksuz kalma zamanı. Medet ummalı falcılardan. İnanmalı daha çok Tanrı'ya. Umuda sarılmalı şimdi. Zamanla anlaşmalı. Bitmeli. Bir an önce. Kimse görmeden.

Mevsimlerden aşk'ken sokaklarda, evinde buz gibi ümitsizlikle yanma zamanıdır şimdi.