Gibi

 Oysa ne kadar da masumdu hayallerimiz, karakalem çizilmiş bir resim gibi.



Acı veriyor yokluğun, tanıdık bir acı değil ama bu,
Öncekilere benzemiyor hiç.
Böyle, böyle sanki arkamı dönsem seni görecekmişim gibi.
Yoo daha çok senin cenazendeymişim gibi aslında...
Böyle çaresiz, umutsuz bir acı.
Elimin kolumun bağlı olduğu bir acı.
Sanki seni bir daha hiçbir şekilde, hiçbir zaman diliminde göremeyecekmişim gibi.
Boşluk gibi.
En sevdiğim oyuncağım kırılmış gibi.
Mutluluğun resmini çizmem istenmiş de çizememişim gibi.
En sevdiğim yazar yazmaktan vazgeçmiş gibi.
Anılarım silinmiş gibi.
Annem terk etmiş gibi.  


Ahhh... Tarif edemiyorum ki.
Keşke içimi açsam, açsam da görebilsen.
Yokluğun naftalin kokusu gibi.
Sevmediğimi bilirsin oysa.
Ben, sen olsam sırf bu yüzden gitmezdim.

Şimdi gözlerini kapat sevdiğim,
Karakalem bir resmimi çiz gözkapaklarına.

Utanmasam masal diyeceğim...

         

 Onu yazmak, Büyülü ama acı verici….

             Aslında her şey Oz  Büyücüsünün şatosuna yol alırken başlamıştı. Ben umut istiyordum o ise unutamayacağı rüyalar. Yolda özgürlük  arayan bir dost edindik. Ve gelecek arayan bir kız. Şato uzaktı. Yorulduk. Yorgunduk… Gelecek arayan kız ve özgürlüğü düşleyen çocuk birbirlerine aşık oldular. Ve tabi ki bu öyküyü yazmamamın nedeni olan rüya isteyen çocukla umut isteyen ben de sevgili olduk. Yürüyemedik ama beraber. Farklı yollardan devam ettik. Ben şatoya ulaştım. Ve beklemeye başladım. Ama orman çok karanlıktı ve onlar yıldızlara bakmaktan korkuyorlardı. Bu yüzden yollarını bulamıyorlardı. Belki kaç kez geçtiler şatonun önünden. Umudumu kaybetmeden bekledim, gelmediler. Bu satırları şatomdan yazıyorum. Artık Gel’in…

P.S: Bir yolculuğun en güzel yanı, bir deste kağıdının ve bir tükenmeyen kaleminin olmasıdır.

                                                                                                           11.10.2010    Ö.Ç

Eskilerden...

         

 

        Kalmayacak mısın dedi? Kalabilirmişim gibi… Onun soluduğu hava beni nasıl da tüketiyordu. Bilmiyordu. Hayır dedim; kısık, ürkek, benden beklenmeyecek bir ses ile… Hayır! Kalmayacağım… 

       Bir duraktı orası ne zaman biteceğini bilmediğim yolculuğumun bir geçiş noktası. Kalamayacağım, konaklayamayacağım bir han. Bir yol üstü lokantası damağımda kekremsi bir tat bırakan… Ve bu yüzden çikolatanın tadını alamadığım, şekerden vazgeçmemi sağlayan…

     Anlıyordum onu. Anlamak istemesem de. Her hücrem onun adını sayıklarken ve nabzım her atışında adını hecelerken… Onu unutmak zorunda kalmak… Karnımı doyuramadan sofradan kalkmak, sigaramı yakacağım son kibriti rüzgara karşı tutmak, mum ışığında hiç ısınmayan her daim kırmızı ellerimi ısıtmaya çalışmak gibiydi… Beceriksizdim. Başaramadım…

     Yapabildiğim tek şey yazmaktı. O bunları mucizevi bir şekilde okuyup bana artık Dur! Diyene dek. 

                                                                                                       11.10.2010     Ö.Ç

YANSIMA!

                   

                      

HAYALLER KURMAMALI İNSAN

BAŞKA ŞEHİRLERDE BAŞKA HAYATLAR ARAMAMALI...

HERŞEYİN GÜZEL OLACAĞINA İNANIP YOLA ÇIKMAMALI...

BİLMELİ....

HER İNSAN, HER ŞEHİR, ,HER KAÇIŞ AYNIDIR ASLINDA.

BIKTIĞIN GERİDE KALDIĞINA İNANDIĞIN HERŞEY, GİTTİĞİN O YENİ ŞEHİRDE ÇIKAR KARŞINA..

ANLARSIN Kİ YENİ BİR ŞEHİRDE, YENİ BİR HAYAT YOKTUR.

HER ŞEHİR, HER HAYAT SENİN YAŞADIĞININ BİR YANSIMASIDIR...

14/10/2007-- Özlem Çelik

Git

Bırak beni bana Git!
Vazgeç, terket...
Bir ayrılığa ne yakışıyorsa onu yap!
Ayrılık sözcükleri türet.
Yalan dolan yollara sap!
Yarala beni, canımı acıt.
Sözler söyle ruhumu kanatıp...
Yüreğimi parçalayan yeminler et.
Yalanları sevdaya bulayıp.
Acıt ruhumu iliklerime kadar sen dolayım..
Acıt ki mabedimde yok olayım...


18/10/2007- Özlem Çelik

61

Tutamadım şöyle gerçek bir aşkın ellerinden;
Yanından geçtim çoğu zaman, çevresinde dolaştım..
Kalbimin en iç, en dip köşelerinde hissettim,
Çekilecek tüm acıları çektim,

Ama tutamadım ellerinden...


05/09/2006- Özlem Çelik

62

Zamana döküyorum ayrılığı
Her güne bir parça sen ekliyorum!
Böyle daha çabuk aydınlatırım karanlığı,
İçimin kabuk bağlamasına zaman tanıyorum..

Seni bir günde unutamam biliyorum,
Kalbimin her atışında seni hatırlıyorum.
Ekiyorum umudu santim santim,
Filiz versin diye bekliyorum..

Benden hiçbir zaman duyamayacağın,
Sözler söylüyorum,farkındayım.
Bu konuşan ben değilim, kalbim
Acınla yastayım! Ruhumu toprağa ekeceğim, Nadastayım..

14.01.2008 / Özlem Çelik

Bedenimde kimliği belirsiz bir yara izisin sen..

Bedenimde kimliği belirsiz bir yara izisin sen..
Nereden bulaştın..
Ne zaman seni kaşıdım da kanadın?
Hangi ara kabuk bağladın?

Derimin üzerinde lekesin sen..
Kazımaya çalıştıkça daha çok belirginleşen..
Hangi ilaç alır seni, hangisi söker benden?
Ne yapsam gidersin tenimden?

Bedenimde kimliği belirsiz bir yara izisin sen..
Dost değilsin.. Aşk değilsin.. Açlık değilsin..
Nasıl da herşeyimsin?
Ne desem beni azad edersin?

İçinde yaşadığım yangın!!

Ne kadar kaçarsan kaç..
Seni de buluyor utanç.
Senden bir adım önce davrandığı için ondan nefret etmelisin.
Ama o senin yakının..
Yapamıyorsun..
Kanatların havalanmaya hazırken indiriyorsun yere..
Yine..
Uçmayı unuttuğunun farkındasın..
Ama böyle olmamalı.
Çirkin savaşlar sana göre değil..
Sen kandan haz etmezsin.
Ve sevmezsin içten pazarlıklı insanları.
İçin pazarlık masasında..
Hinlik peşinde beynin.
Her hücrenden nefret ediyorsun farkındayım..
Ve farkında evren sana yaşattıklarının..
Acıyor biliyorum, ama derin bir nefes al herzaman iyi gelir..
Sonra gözlerini kapat.
Bir çocukluk anısı bul kendine..
Onu sindir içinde..
Uyan sonra..
Savaşlar bitmiş olacak..
Ve sen tertemiz devam edeceksin yalnızlığınla..

Yak kullanıma hazır el değmemiş, ambalajı üzerinde,çeyizlik kelimelerini bu gece..

Kendimle veda'm..

Göğsümde oturan öküzün seyahat vaktti geldi artık..
Hoşçakal..
Elim, ayağım, inancım..
Çok uğraştım..
Ama artık büyüme vaktimiz geldi..
Canın acıyor biliyorum. Korkma, geçecek..
Bu yazdıklarımı unut.. Yırt,at..
farzet sana çok büyük bir kötülük yaptım..
Unut beni.. Azad et kendini..
Yeni dostlar, yeni aşklar bul!
Yeni bir şiir yaz, bir şarkı öğren..
Bir fotoğraf çektir, bizim çerçevemize koy.
Derin bir nefes al.
Büyük adam olma zamanı şimdi.
Sesimi,adımı unutma zamanı..
Kolay değil biliyorum.
O yüzden bir tarih bul kendine ve o tarihten nefret et.
Ağlama, ağlayacaksın biliyorum ama çok ağlama en azından..
Bilirim ağlayınca gözlerin daha bi güzel olur..
Ama ağlama yine de..
Yeni bir kitaba başla, bir filmi italyanca izle.
Anlama..
Anlamaya çalışma sakın.
Çünkü neden gittiğimi anlayamayacaksın.
Seni tüketecek sorular sorma kendine..
Acıklı şarkılardan uzak dur..
Mektup arkadaşları bul kendine..
Aşık olma hemen..
Hata yaparsın yoksa..
Kimseye bana verdiğin değeri verme, giderler..
Yine sonbaharı sev en çok.
Denizfenerlerini de..
Bir denizfeneri gör mutlaka yakından..
Denizin kokusunu duyamayacağın şehirlere gitme, yolunu kaybedersin..
Barlarda ki çerez tabaklarında antep fıstıklarını ara yine,sadece onları ye.
Sigarayı azalt..
Soru sormadan yaşamaya alıştır kendini.
Herşeyin olabileceğine, herkesin herşeyi yapabileceğine, herkesin gidebileceğine herkesin birilerini öldürmek için gerekli dürtüye sahip olduklarını unutma..
Ayırma kimseyi..
Sadece sev..
Bu veda olmadı say..
Canın daha az acıdığında bir gün beni ara.
Bir kahve içelim beraber.
Sana denizfenerlerinden,sonbahardan bahsedeyim..