Blogum Dergisi Mart Sayısı Çıktı. Bu kez yaşamak hakkında yazdım. "Hiç bir duygu yaşamın içinde kaybolabilmekten güzel değildir..."

Kadın olmak!

Merhaba Bebek,

Dünyaya hoşgeldin. Burası karmaşık bir yer. Ne kadar büyüsen, ne kadar okusan da hiç anlam veremeyeceksin. Dünyaya gelişin çok hoş karşılanacak. Babanın kızı olacaksın hep. 6-7 yaşına dek dünya sana öğrenilmesi gereken gizli bir kutu gibi gelecek. Öğrenmek için delireceksin adeta. Ama büyüdükçe dünyanın seni o kadar da çok sevmediğini anlayacaksın. Mesela bazı haklardan muaf tutulacaksın. Gece geç vakit karanlık sokaklardan geçmeye korkacaksın. Araba kullanırken sıkıştırılmaktan, aşık olduğunda aldatılmaktan korkacaksın. Güven duygun ile oynayacak hayat çoğu zaman. Kimseye sırtını dönmememen gerektiğini anlamak için zorlu sınavlardan geçeceksin. Canını acıtacaklar ve sen daha da kızacaksın dünyaya. 

İyi dostların olacak kötülerin yanında. Bir taraftan kuyunu kazarken birileri bir taraftan elini tutacak diğerleri. Hep acabalar olacak aklında. Sonra sadece kadın olduğun için görevler verilecek sana. Senden başka kimsenin başaramayacağı görevler! Çamaşır yıkamak, evi toplamak, yemek yapmak gibi. Sen sofra kuracaksın hayallerini bırakıp. Misafir ağırlayacaksın. 

Güzel ve onurluysan bu ülke seni kaldıramaz. Güzelliğin hep başarını gölgeleyecek. İnsanlar arkandan konuşacaklar. Hiç bir kitapta yer almayan kurallardan bahsedeceğim sana. Güzelsen çalışmamalı, çirkinsen hayal kurmamalısın. Hayat ne veriyorsa onunla yetinmelisin. Bunu isteyecekler senden. Sen de eğer biraz olsun bana benzediysen, herkesden çok çalışacak herkesden çok hayal kuracaksın. İnsanları ayırmadan seveceksin. Canın çok acıyacak. Ama bu sayede akşam yatağına uzandığında yorganınla kavga etmeyeceğin gecelerin olacak...

Şimdi beni iyi dinle. Ben hep senin yanında olacağım. Ama kadın olmak bu ülkede oldukça zor. Ve sen hayata 1-0 yenik başladın maalesef bebek. Şimdi ninnini dinle ve uyu. Hayatın boyunca herkesden aynı ninniyi dinleyeceksin çünkü. Alışmalısın...

Uyusunda büyüsün ninni... Tıpış tıpış yürüsün ninniiii.....

Sevmek en zorudur yaşam biçimlerinin.

       

           Geçecek diyorlar. Her acı geçermiş. Oysa ben senin acının derinlere gömüleceğini ve zaman zaman mezarından çıkıp beni korkutacağını o kadar iyi biliyorum ki. Sen başka bir kadını sevdiğini söyledin gözlerimin içine gözlerini dikip. Derin sayılabilecek bir nefes alıp, yüzüne boş bir ifade takıp onu sevdiğini söyledin. Oysa ben sana gelmiştim. Onca yıl sonra cesaretimi ceketimin cebine sığdırıp, sana gelmiştim. Biliyorum çok geç kalır bazen insanlar. 

              Ama sen de bilmelisin ki sevmek en zorudur yaşam biçimlerinin...

        İçimde titreyen bir yer var. Elimde olsa sarıp sarmalayacağım hala sakladığım bebeklik battaniyeme... Elimden gelse üşümesin diye soba kuracağım içime. Bulsam nerenin sızladığını... O kadar yabancı ki. Hiç böyle olmamıştı. Şimdi karşıma geçiyor insanlar sırayla. Geçecek diyorlar sürekli. Geçecek... Bitecek... Unutacaksın...

         Bitmeyecek diyorum, karamsar diyorlar bana. Oysa karamsarlık değil bu, bilinçli bir önsezi. Hani yumurta haşlarken piştiğini anlaman gibi zamanla. Ya da yıldızlı bir gecenin sabahında havanın güzel olacağını bilmek gibi. Yağmurdan sonra bazı insanlara gökkuşağının görüneceğini bilmek gibi. Bu çalışmadığın bir dersten kalacağını, evrim teorisini ne kadar uğraşsalarda çürütemeyeceğini, Tanrı'yı hiçbir zaman göremeyeceğini anlamak gibi...

         Söyle bana sen şimdi. Hayatım boyunca kimseye onu sevdiğimi söylememiştim. Gözlerine bakıp sana, senin mutlu olmanı herşeyden çok isterim derken seni sevdiğimi söylüyordum aslında. Çünkü sen mutlu olmalıydın. Bazı insanlar hayata mutlu olmak için gelir. Bazıları ise onların  mutlu olmasını dilemek için... 

            Sana geç kaldığımı bilmek her yere vaktinden önce gitmemi sağlayacak artık..

Hoşçakal Komik Adam...

     

Geri döndüm. Artık yalnız değilsin...

          

          Geri döndüm. İçimde kocaman tarifi mümkün olmayan bir boşluk ile. Canım çok acıyor hala. Ve her gün neden bilmem biraz daha kırılıyor direncim. Ama yazmalıyım. Yoksa içimde biriken kelimler boğacak beni. 

           Öyle doluyum ki hayata karşı..  

           Her şeyin üst üste geldiği ve umudunu yitirmen için hayatın boğazına yapışıp seni zorladığı bir dönemden geçiyorum. Yılların yorgunluğu içimde büyük bir patlamaya sebep oldu. Ama kendime bir cezada ben vermişim farkında olmadan. Yazmamaya karar verdim. Bilinmeyen bir süre için. Şimdi yeniden yazıyorum çünkü yazmalıyım. Çünkü vazgeçersem yaşayamayacağım.

       Kimse okumasın isterse. Kimse bilmesin yazdığımı. Ama ben atmosfere minicik bir iz bırakayım yeter. Çünkü hayata bu sebep ile geldiğime inanıyorum. Bence, Tanrı insanı yarattı. İnsan, karşılaştığı her güçlük ile baş edebilecek bir direnç ile yaşamaya başladı. Bunu farketmeden çoğu zaman. Çünkü Tanrı onlara tutunacak dallar uzattı hissettirmeden. Mesela sana bir oğul verdi ve ya bir kız evlat. Birine aşk verdi. Birine şans. Birine bir anı verdi.  Bir başkasına bir hayal... Bana da kelimeler verdi. Nasıl kullanacağımı zaman içinde öğrendiğim kelimeler... 

        Tanrı insana taşıyabileceğinden büyük yük vermez derler. Doğru. Senin için değerli olan birinin tırnağı kırıldığında kendi derdini unutup onun derdi ile meşgul olabilme kudreti var herkesin içinde.. İnsanlığın özünde yer alan da bu işte. Ben kendi derdimi yine içime atıp hayata karşı dimdik durmaya karar verdim bugün. Çünkü biliyorum ki tanımadığım adını, kahvaltıda ne yediğini veya en sevdiği rengi bilmediğim biri var. Dünyanın her hangi bir noktasında. Belki aynı saat diliminde belki değil. Umuda ihtiyacı olan, yalnız olmadığını bilmek isteyen biri var. Ve ben sadece onun için yazmaya devam edeceğim. 

       Yalnız değilsin. Ben senin için hep burada olacağım. Canın acıdığında veya kabuğu düştüğünde eskimiş bir yaranın, biri seni üzdüğünde, dostların seni terk ettiğinde, yalnız olduğunu düşündüğünde, en zorlu sınavlar ile savaşırken, kendinden nefret ederken veya kendini affetmeyi denerken ben hep burada olacağım. Ve seni hiç bırakmayacağım. 

      Şimdi derin bir nefes al. Herşey çok güzel olacak inan. Çünkü senin varolduğunu biliyorum artık...

Özür Dilerim

Hayal Dünyamın Günlüğü öksüz kalacak bir süre. 

Çünkü bu kez başaramadım. Yapamadım. Olmadı. 

Hayatımın hiç bir döneminde bu kadar hüzünlü gelmemişti dünya bana. 

Hiçbir zaman dilimi bu kadar kanatamamıştı içimde ki çocuğu. 

Üzgünüm. 

Bir süre yazamayacağım galiba. 

Belki bir kaç gün, belki bir ay belki bir daha hiç. 

Bir yazarın umudunu kaybetmesi kadar kötü ne olabilir ki hayatta. 

Ben bugün umudumu kaybettim. 

Ve artık yazmak istemiyor ellerim. 

Bir süre buralarda olmayacağım. 

İlk kavgamda yenildim diye belki... 

Bu kadar güçsüz olduğum için Özür Dilerim.

Beni Affedin!

Özlem Çelik

anilneyazar.blogspot.com

Yeni bir blog açılmış diye duydum. Yazan pek bir asi aynı zamanda pek de bir duygusalmış. Kolay kolay tanıtım yapmam. Ama bence izlenmeye değer. Hadi destek olalım.

Eğer bir yazar olsaydım, ilk yazacağım kitap tanrıya dualar adında, içeriği adında saklı bir kitap olurdu. İnsan düşünmeye başladığı ilk günden, son güne kadar hiç görmediği, adını birinden öğrendiği birisine dileklerini sunar. Benim hatırladığım ilk dileğim; "Lütfen benim de oyuncak Batman'im olsun". Ne kadar çocukça ve ne kadar basit bir dilek değil mi? Keşke tüm insanların dilekleri böyle başlasa. Git gide derinleşen, büyüyen ve genellikle maddi anlamda kapsamlanan dilekler sıralaması, tüm insanların hayatlarının bir bölümünde farklılaşır.

anilneyazar.blogspot.com

Yine ben bu kez 6. sayfadayım. Ama bir karışıklık olmuş ve bu kez yazımın üzerinde farklı bir yazarın ismi onun yazısında ise benim ismim yer almış. Okuyunca tanıyacaksınız zaten:)

Labirent

Yenildiğini kabul ettiğin an bitmiştir aslında aşk dediğin. Sen kabuğuna çekilip bir sigara yakarsın bitirdiklerinin anısına… Kafa kafaya verdiğiniz bir anda basılan tetikten çıkan bir kurşun gibi beyinlerinizi parçalayıp duvara saplanır kelimeler. Şaşkınsındır. Çünkü bu kadar keskin olduğunu ilk kez görüyorsundur sözcüklerin.  Sigarana sığınıp odanın en ücra köşesinde baharı bekleme niyetindesindir. Oysa bahar ütopyadır aşkın ikliminde…  

Dinmesini beklediğin diğer acılarının yanında rahat bir koltuk ayırırsın ona. Ayaklarını uzatıp rahat edebileceği bir sehpa, anılarını dizebileceği bir alan… Böylelikle ilk günkü tazeliğini hep koruyacaktır. İstediğin an yeniden canını acıtabilecektir.

Çok kez söyledim. Ben bir labirentin içinde kayboldum. Çıkış yolu o kadar uzak ki. Ayyaş bir tövbekâr gibiyim. Acılarıma yoklama alıyorum her sabah her öğleden sonra ve her akşam. Eksik var mı yokluyorum. Varsa eğer _olmaz ya_ saklandığı yerden onu çıkartıp eski yerine getiriyorum. Diğerlerinin yanına…  

Bazı zamanlar aynaya bakıyorum. Sık olmasa da…  Umutsuzluğum göz kırpıyor bana. Biliyorum değişebilir dünya, değişebilirim bende… Ama acılarım, onlar oldukları gibi kalacaklar saklandıkları yerde. Aklımın köşe koltuğunda mizahtan uzak bir film izleyecekler… Ben ağlayacağım…

Yaşasın İnsanlık

Kötü bir dünya burası… İnsanların soğuktan donarak öldüğü, karşıdan karşıya geçen çocuklara arabaların çarptığı, insanların birbirini aldattığı, yalanlar söylediği, saklandıkları, bulunmak istemedikleri, her güne yeni bir maske ile başladıkları çirkin bir dünya. Benim umudumu kaybetmemek için bebeklik battaniyeme sarılıp uyuduğum ve her sabah gözlerimi açtığımda yeni yalanlar yeni savaşlar duyduğum dünya. Küçücük dertlerimi içime attığım insanlığın her gün bir kez daha yenildiği dünya.

Oysa sadece gülümsemek ile değiştirebilsem evreni. Bu kirlenmişliği, bu yılgınlığı, bu sığlığı delip geçebilsem… İnsanlığa umut verebilsem… Hayal etmeyi öğretebilsem… Yağmurdan sonra gökkuşağını görmek için sokağa çıkarabilsem onları. Penguenlerin olduğu komik bir animasyon izletebilsem çocuklara… İnatlaşmayı öğretebilsem.  Paylaşmayı, tokgözlü olmayı, umudu…

Tüm dünyanın yükü omuzumda gibi. Bu gece bir ölüm haberi daha verdi haber kanalları. Ben ise telefonuma mail kurmak ile uğraştım… Kirlenmiş insanlığıma bir methiyedir yazdıklarım…

Bu gece onarılamayacak bir acı doğdu bir annenin göğsünde. Ve ben yarın sabah beş dakika daha uyumak için babamın hazırladığı kahvaltıyı es geçeceğim. Hava soğuk diye söylenip, süslü kıyafetlerimi giyip bir fincan kahveye 10 TL vereceğim çocuklar dünyanın diğer tarafında açlıktan ölürken.  Beğenmeyip yarısında bırakacağım.  Akşam olduğunda içim sızlayarak haberleri izleyeceğim. Üzüleceğim herkes kadar. Yazacağım yine ve okuyacak birileri. Hak vererek veya yadırgayarak….

Ben sigaramdan derin nefesler alarak sıcak evimde uzanırken, bazıları insanlığım ile ilgili güzel sözler söyleyecek! Ben utanamayacağım…

Siyah düş.

Yine aynı oyun. 

Başrolde sen varsın birde benim kırılmaktan hiç vazgeçmeyen aptal gururum! 

Gözlerinde kendimi görmeye çabalıyorum sen bana boş boş bakarken. 

Dokunuşunun nasıl olacağını düşlüyorum. 

Parmaklarının parmaklarımın arasından geçişini hayal ediyorum. 

Zorluyorum farkındayım sınırları… 

Ama ne güzel olur diyorum, sigaramdan derin nefesler alırken. 

Parmaklarımın yanışına aldırmadan tüketiyorum ciğerlerimi… 

Uyanmayayım diyorum düşümden. 

Düşeceksek beraber düşelim yükseklerden. 

Yalnızlığımın koynunda bir tek geceye dahi tahammülüm yok! 

Mavilerimi, siyahlarına katık yapayım diyorum yeter ki gel! 

Bırakma bizi! 

Yeniden kaybolmak istemiyorum. 

Kal ne olur biraz daha. 

En azından uyuyana dek düşlerim… 

Ey düşünden, düşüncesinden kopamadığım suret, 

Kal biraz daha gönlüme bir parça aşk serp…